Maltepe Escort kurtkoy escort pendik escort manavgat escort alanya escort maltepe escort ataşehir escort
Anasayfa / Genel / MESCİDİ AKSA

MESCİDİ AKSA

MESCİDİ AKSA

MESCİDİ AKSA’DA 55 YIL NÖBET TUTAN OSMANLI ASKERİ…

Mevki Kudüs, Mekân Mescidi Aksa, Tarih 21 Mayıs 1972 Cuma. Ben ve gazeteci arkadaşım rahmetli Sait Terzioğlu, İsrail Dışişleri rehberlerinin yardımı ile bu mübarek makamı dolaşıyoruz. Kudüs Kapalı Çarşısında rüzgâr gibi dolanan entarili kahvecilerin ellerindeki askılara çarpmadan biraz yürüdünüz mü, önünüze çıkan kapı sizi Mescidi Aksanın önüne kavuşturur. Miraç mucizesinin soluklandığı ilk kıblemizde yani…
Hemen oracıkta iki avlu vardır ki, hala bizim lakabımızla anılır. “12 bin şamdanlı avlu” denir oraya Yavuz Selim 30 Aralık 1517 Salı günü Kudüs’ü devlete katmıştır. Yatsı namazını o avluda kılar. Kendisi ve bütün ordu beraber… O esnada, ortalık kararmıştır. Şamdanları yakarlar. Tam 12 bin şamdan… O isim oradan kalmadır. Sekiz on basamaklı geniş merdiveni adımladınız mı, o mukaddes mescidin bağdaş kurduğu ikinci avluya ulaşırsınız.
Onu o merdivenin başında gördüm. İki metreye yakın bir boy…
İskeletleşmiş vücudu üzerinde bir garip kıyafet… Palto? Hayır, kaput, pardösü veya kaftan? Değil. Öyle bir şey, işte…
Başındaki kalpak mı, takke mi, fes mi? Hiçbirisi değil.
Oraya dimdik dikilmiş. Yüzüne baktım da ürktüm. Hasadı yeni kaldırılmış kıraç toprak gibi. Yüz binlerce çizgi, kırışık ve kavruk bir deri kalıntısı.
Yanımda İsrail Dışişleri Bakanlığı Daire Başkanı Yusuf var. Bizim eski vatandaşımız. İstanbullu…
“Kim bu adam” dedim.
Lakaydi ile omuz silkti. “Bilmem” diye cevap verdi. “Bir meczup işte… Ben bildim bileli, burada yıllardır dururmuş. Çakılı gibi, hala duruyor ya… Kimseye bir şey sormaz, kimseye bakmaz, kimseyi görmez.”
Kan mı çekti nedir? Nasıl, neden, niçin hala bilmiyorum. Yanına vardım:
“Selamünaleyküm baba” dedim.
Torbalanmış göz kapaklarının ardında sütreleşmiş gibi jiletle çizilmiş çesine donuk gözlerini araladı. Yüzü gerildi. Bana, bizim o canım Anadolu Türkçemizle cevap verdi:
“- Aleykümselâm oğul…”
Donakaldım. Ellerine sarıldım, öptüm öptüm…
“-Kimsin sen baba” dedim.
Anlattı ki, bende size anlatacağım.
Ama evvela biliniz. O canım devlet (Osmanlı) çökerken, biz Kudüs’ü 401 yıl 3 ay 6 günlük hâkimiyetten sonra bırakırız.
Günlerden 9 Aralık 1917 Pazar günüdür. Tutmaya imkân yok. Ordu bozulmuş çekiliyor. Devlet, zevalin kapısında… İngiliz girinceye kadar geçen zamanın içinde yağmalanmasın diye bir artçı bölük bırakırız. Âdet odur ki kenti zapt eden galip, asayiş görevi yapan yenik ordu askerlerine esir muamelesi yapmaz. Anlattı, dedim ya. Gerisini tamamlayayım.
“-Ben…” dedi. “Kudüs’ü kaybettiğimiz gün buraya bırakılan artçı bölüğünden …”
Sustu. Sonra, elinde ki silahın namlusuna sürdüğü fişekleri ateşler gibi zımbaladı.
“- Ben o gün buraya bırakılmış 20. Kolordu, 36. Tabur, 8. Bölük, 11. Ağır Makineli Tüfek Takım Komutanı Onbaşı Hasan’ım…”
Ya Rabbi. Bir minare şerefesi gibi gergin omuzları üzerinde ki başı, öpülesi sancak gibiydi. Ellerine bir kere daha uzandım. Gürler gibi mırıldandı:
“-Sana bir emanetim var oğul. Nice yıldır saklarım. Emaneti yerine teslim edem mi?”
“-Elbette” dedim. “Buyur hele…”
Konuştu:
“-Memleket avdetinde (dönüşünde) yolun Tokat sancağına düşerse, git burayı bana emanet eden kumandanım Kolağası (ön Yüzbaşı) Musa efendiyi bul. Ellerinden benim için bus et(öp). Ona de ki…
Sonra, kumandanı olduğu takımın makinelisi gibi gürledi:
“O’na deki, gönül komasın. O’na deki, “11. Makineli takım komutanı Iğdırlı onbaşı Hasan, o günden bu yana, bıraktığın yerde nöbetinin başındadır. Tekmilim tamamdır kumandanım dedi” dersin…
Sonra yine dineldi. Taş kesildi. Bir kez daha baktım. Kapalı gözleri ardından, 4 bin yıllık Peygamber ocağı ordumuzun serhat nöbetçisi gibiydi. Ufukları gözlüyordu. Nöbetinin başında idi… Tam 55 yıl kendisini unutuşumuzdaki nadanlığımıza rağmen devletine küsmemişti.
– Merhum İlhan Bardakçı bu hatırasını, Tv’de anlattığında zamanın Genelkurmay başkanı onu arar ve bu aziz askeri bulmak için aracı olmasını ister. Bardakçı sonra şunları yazar “Hasan Onbaşı bizdendi… O halde unutulmak kaderi idi. Öyle de oldu zaten. Aramadık ki, bulalım. Bulunamazdı zaten. O ki, göklere baş vermiş bir ulu selvi idi. Ve bizler ki, başımızı kaldırmış olsak bile, uzandığı feza ufkuna yetişemeyecek cılız otlara dönüşmüştük. Biz, sadece unuturduk. Unuttuğumuz diğerleri gibi… O nöbet noktasındaki elmas manâyı da unutmuştuk…

Görüntünün olası içeriği: gökyüzü, açık hava ve doğa
[Toplam:0    Ortalama:0/5]

Hakkında zurna

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Geveze Sohbet Sohbet Zurna Geveze Chat Sohbet Zurna sohbet Zurna Chat